Blog

Δεκ 2
Δεκ 2

Η Αλίκη στην ώρα της πιο μεγάλης νύχτας

Η πιο μεγάλη νύχτα του χρόνου σήμερα. Η πιο σκοτεινή; Όχι. Η πιο θλιμμένη; Όχι. Η πιο μεγάλη. Νύχτωσε από το μεσημέρι και λες δε θα βγει ο ήλιος ποτέ πάλι. Που είσαι; Σε περιμένω φως μου. Πως έγιναν τα πράγματα έτσι; Δεν ήθελα ποτέ να ζήσω στα σκοτάδια, φως χρειαζόμουν, χαρά και ομορφιά. Πως […]

  περισσότερα
Μαΐ 3
Μαΐ 3

ΤΑ ΒΑΡΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΜΑΣ

Τι είναι τούτα τα συναισθήματα που βαραίνουν την ψυχή μου; Βαραίνουν και το κορμί μου. Σαν να έχω ένα βάρος  μέσα μου και δεν μπορώ να σηκωθώ, σαν να τυλίγονται αλυσίδες χοντρές γύρω από τα πόδια μου και βήμα δεν κουνάνε. Υπάρχει ζυγαριά να τα ζυγίσει να μου  πει πως η μελαγχολία έχει βάρος συγκεκριμένο, η […]

  περισσότερα
Δεκ 0
Δεκ 0

Περιμένοντας τον έρωτα

Ένας χείμαρρος μέσα μου με πνίγει. Τα χέρια μου κουνώ να μην τα σπάσει η δύναμη που με συνθλίβει. Τα πόδια μου τρέχω για να ξεφύγω από τον εαυτό μου. Τι ειρωνεία, σαν σκιά του το κορμί μου τον ακολουθεί. Το στόμα μου ανοίγω να βγάλω φωνή.Τι να το κάνω να ακουστεί το δίκιο μου […]

  περισσότερα
Ιούν 1
Ιούν 1

Το αναφαίρετο δικαίωμα στο λάθος

Ακόμα και ο Καζαντζάκης έχει δικαίωμα μερικές φορές να γίνει Ζορμπάς. Αν καταλάβατε τι σημαίνει αυτή η πρόταση δεν χρειάζεται να διαβάσετε το υπόλοιπο άρθρο. Συνηθίζω να γράφω το κείμενο μου φτάνοντας προοδευτικά στα συμπεράσματα μου, αλλά όπως καλά ξέρουν οι καλαμαράδες η ποιότητα βρίσκεται στο λακωνιζείν, εξού και η αξία της ποίησης. Αυτή τη […]

  περισσότερα
Ιούλ 0
Ιούλ 0

ΤΟΥ ΓΡΑΦΙΑ ΤΑ ΒΑΣΑΝΑ (ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗ)

Λευκό χαρτί, με περιμένει να χαϊδέψω το μελάνι πάνω του. Όπως μουτζουρώνουν τα μικρά παιδιά που μαθαίνουν τα δάχτυλα τους, μουτζουρώνω κι εγώ μαθαίνοντας την ψυχή μου.   Σαν ψυχολόγος, μια κόλλα χαρτί με καθίζει στον καναπέ και μου λέει «Εμπιστεύσου με».  «Τι σε προβληματίζει»; Χωρίς διαδικασίες, χωρίς τεχνική, σχεδόν ξεδιάντροπα ξεβράζει τα σωθικά μου πάνω […]

  περισσότερα
Απρ 1
Απρ 1

ΤΑ ΑΓΡΙΟΧΟΡΤΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΜΠΕΛΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Τι είναι αυτές οι σκέψεις που μάχονται μέσα μου κάθε μέρα, οι φόβοι, ο θυμός, η ζήλια, η επιθυμία, η ματαιοδοξία; Πως θα ξεριζώσω όλα εκείνα που τρώνε την ψυχή και κουράζουν το σώμα; Πως θα βγάλω από μέσα μου τους φόβους, που ποιος ξέρει πότε δημιουργήθηκαν μέσα μου, από ποιον και με ποιον τρόπο; Αφού […]

  περισσότερα
Μαρ 0
Μαρ 0

Η επανάσταση των ποιητών

Υπάρχει ένας σπόρος πολύ διαφορετικός από τους άλλους. Δεν ζητάει ήλιο, δεν του αρέσει η βροχή. Δεν φυτρώνει στο χώμα το καλό παρά μόνο οι ρίζες του ψάχνουν τον βράχο τον ακλόνητο,  να τον αγκαλιάσουν σφιχτά μέχρι να τον συνθλίψουν. Όνομα του δώσαμε ετούτου του παράξενου φυτού  και το είπαμε «Ελπίδα». Μεγαλώνει, γίνεται δεντρί και […]

  περισσότερα
Φεβ 1
Φεβ 1

ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΟΓΗ ΣΟΥ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΕΔΩ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ Η ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ

Δύσκολη εποχή, δύσκολη μέρα. Άλλη μία. Ένας δρόμος ξανοίγεται μπροστά μου και βλέπω λαό πολύ να τον περπατάει. Έχει ονόματα πολλά αυτή η λεωφόρος η πλατιά, άλλοι την φωνάζουν απαισιοδοξία, άλλοι θλίψη, άλλοι μίσος ή μιζέρια. Στα φανάρια της διασταυρώνεται με δρόμους σκοτεινούς, οδός απελπισίας, οδός ζηλοφθονίας, οδός απληστίας και αλαζονείας. Πλατεία ακηδίας, πάρκο γαστριμαργίας […]

  περισσότερα
Οκτ 0
Οκτ 0

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ

Γεννήθηκα και μου έδωσαν ένα κορμί. Πριν το καταλάβω, όταν ακόμα κοίταζα με ενθουσιασμό  τα δάχτυλα μου να κινούνται μπροστά στα μάτια μου, με είχαν γράψει στο κτηματολόγιο σωμάτων. Χωρίς οδηγίες, χωρίς εγγυήσεις, μα και χωρίς απαιτήσεις και σκοπό. Χωρίς συμβουλές, ούτε καν μια σπρωξιά και μια ατάκα, έπρεπε να ζήσω. Μερικές δεκαετίες μετά, ψάχνοντας […]

  περισσότερα
Οκτ 1
Οκτ 1

Δεν είμαι εγώ εκείνος ο εαυτός που βουλιάζει

Μπορώ να το δω σαν όνειρο. Βρίσκομαι ολομόναχος πάνω σε ένα πλοίο που βουλιάζει. Δεν υπάρχει κανένας άλλος, μόνο εγώ, ο καπετάνιος του. Το πλοίο βουλιάζει πολύ αργά, στην αρχή δεν το καταλαβαίνω. Στα πρώτα σημάδια φθοράς δεν δίνω σημασία, λέω «όλα τα καράβια έτσι είναι», και μοιάζει αλήθεια. Κοιτάζω τριγύρω μου και βλέπω διάσπαρτα […]

  περισσότερα