Blog

Αυγ 0
Αυγ 0

Θαύματα του Αυγούστου

Το καλοκαίρι βούλιαζε αργά κάτω από τα τελευταία κύματα του Αυγούστου. Πότε πότε, έβγαζε το ηλιοκαμένο πρόσωπο του στον αφρό, να πάρει ακόμη ένα ανεμικό φιλί της ζωής από το Κυκλαδίτικο μελτέμι και σκεπαζόταν ξανά τον ορίζοντα του απόβραδου. Ο ήλιος αποκαμωμένος από την ορθότητα του ουρανού απατούσε το γαλάζιο κι έσβηνε τις πιο κρυφές […]

  περισσότερα
Ιούλ 0
Ιούλ 0

Έκπτωτοι Άγγελοι

Σου έχει τύχει ποτέ να νοιώθεις το σπίτι σου ξένο; Είναι δύσκολο. Μόνο αν φύγεις για λίγους μήνες ή χρόνια, πάρει μια ανάσα το μυαλό σου, μπορείς να καταλάβεις αν σου ανήκει ή αν του ανήκεις. Οι περισσότεροι άνθρωποι ανήκουν στα σπίτια τους, όχι το αντίθετο. Στις αναμνήσεις, στα συναισθήματα όσων έζησαν εκεί μέσα, στα […]

  περισσότερα
Απρ 0
Απρ 0

ΤΟ ΡΟΛΟΙ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣΙΑΣ

Στέκεις στης πόλης το ετοιμόρροπο ψηλό καμπαναριό φτωχός και άσημος, εργάτης Κουασιμόδος. Παραξενεύτηκες για μια στιγμή και λίγο ακόμα όταν απότομα σταμάτησε του κόσμου η βοή. Που πήγαν όλοι κι έμεινε η πλατεία αδειανή; Μόνο οι αστυφύλακες χλωμοί ζουν πια εκεί κάτω. Φέραν μαζί τους την μαύρη του φόβου συννεφιά κι η βροχή δε φαίνεται […]

  περισσότερα
Φεβ 1
Φεβ 1

Τα πάντα για σένα.

– Είμαι ηλίθιος! Ηλίθιος! Πώς μπόρεσα να αργήσω στο πρωινό; Ηλίθιε! Γιατί είναι τόσο δύσκολο να είσαι σαν τις αδερφές σου; Μην το ξανακάνεις ποτέ αυτό! Συγγνώμη μανούλα μου… Μαμά μου, συγγνώμη. Είσαι τόσο καλή… Θυμώνω με τον εαυτό μου, όταν σε αναγκάζω να με τιμωρείς. Πόσο μεγάλη θλίψη μου προκαλεί να βλέπω τα χέρια […]

  περισσότερα
Ιαν 3
Ιαν 3

Από τον κόσμο θα χαθώ

Από τον κόσμο ετούτο είπα θα χαθώ, κρύφτηκα στην έρημο και είπα: _ Δεν με πειράζει που περπατώ στην άμμο την καυτή , που στο δρόμο μου λουλούδια είναι οι κάκτοι. Ούτε οι αμμοθύελλες, που άλλου κοιμάμαι, άλλου ξυπνώ και δεν γνωρίζω ανατολή και δύση. Είναι η σιγουριά μου πως εκεί μακρυά είναι μια όαση […]

  περισσότερα
Δεκ 2
Δεκ 2

Η Αλίκη στην ώρα της πιο μεγάλης νύχτας

Η πιο μεγάλη νύχτα του χρόνου σήμερα. Η πιο σκοτεινή; Όχι. Η πιο θλιμμένη; Όχι. Η πιο μεγάλη. Νύχτωσε από το μεσημέρι και λες δε θα βγει ο ήλιος ποτέ πάλι. Που είσαι; Σε περιμένω φως μου. Πως έγιναν τα πράγματα έτσι; Δεν ήθελα ποτέ να ζήσω στα σκοτάδια, φως χρειαζόμουν, χαρά και ομορφιά. Πως […]

  περισσότερα
Μαΐ 0
Μαΐ 0

Οι ξενύχτες άγιοι μαζί και κολασμένοι

Ξέρω ανθρώπους που ξενυχτάνε τα βράδια για να γράψουν. Περιμένουν να κυλήσουν οι ώρες, πλανήτες και αστέρια να σβαρνιστούν και αυτά στα ουράνια, να σχηματίσουν τρίγωνα, τετράγωνα και να δώσουν το πανάρχαιο σύνθημα στην έμπνευση να ενσαρκωθεί. Κλείνουν τα φώτα, η πόλη κοιμάται κι εκείνοι μένουν μόνοι με ένα λευκό χαρτί στα χέρια που μοιάζει […]

  περισσότερα
Μαΐ 3
Μαΐ 3

ΤΑ ΒΑΡΙΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΑΝΟΙΓΟΥΝ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΜΑΣ

Τι είναι τούτα τα συναισθήματα που βαραίνουν την ψυχή μου; Βαραίνουν και το κορμί μου. Σαν να έχω ένα βάρος  μέσα μου και δεν μπορώ να σηκωθώ, σαν να τυλίγονται αλυσίδες χοντρές γύρω από τα πόδια μου και βήμα δεν κουνάνε. Υπάρχει ζυγαριά να τα ζυγίσει να μου  πει πως η μελαγχολία έχει βάρος συγκεκριμένο, η […]

  περισσότερα
Μαΐ 0
Μαΐ 0

Το τελευταίο λουλούδι της άνοιξης

Χτες πλαντούσε το μέσα μου, σώμα, μυαλό, καρδιά κύρηξαν επανάσταση. “Φτάνει”, είπε το κορμί, “κάθε μέρα στη δούλεψη σου, από το πρωί ως το βράδυ υπηρέτης, στις δουλειές σου, στα παιδιά σου, στα χαζο-όνειρα σου, ούτε να κοιμηθώ λιγάκι παραπάνω δε με αφήνεις”. Δεν πρόλαβε να τελειώσει, με κάθισε κάτω το μυαλό. “Δεν λογάω απόψε […]

  περισσότερα
Δεκ 0
Δεκ 0

Περιμένοντας τον έρωτα

Ένας χείμαρρος μέσα μου με πνίγει. Τα χέρια μου κουνώ να μην τα σπάσει η δύναμη που με συνθλίβει. Τα πόδια μου τρέχω για να ξεφύγω από τον εαυτό μου. Τι ειρωνεία, σαν σκιά του το κορμί μου τον ακολουθεί. Το στόμα μου ανοίγω να βγάλω φωνή.Τι να το κάνω να ακουστεί το δίκιο μου […]

  περισσότερα